حوادث آنقدر در هم تنیده اند که پیله اش پیمانه صبرمان را پر که نه شکسته است . مسکین لطف ایزدیم ای تو نادیده قادر، جبر تقدیرت را تقریر مکن اینگونه آشفته ........
ترسم از غم های بی سرانجام است که ریشه دل را سست میکند و هیچ ایمانی را زنده نمی گذارد ...
در سوگ ایمانیم و این اندوه مزد خزان مهربانی هاست
برچسب:
نویسنده: پارسا ابراهیمی