مسکوتم ...مخدوشم ...واژه ها ذهنم را ارضا نمی کنند .اباطیل چون ابابیل قصه ی مکه بر سرم می کوبد....سمت و سویم کور است چراغ راه من آبستن هیچ نوری نیست ... احیای این دریدگی ها ریسمان تقدیر م را پوسیده تر می کند لیکن بنای هیچ چاهی را ندارم ...
برچسب:
نویسنده: پارسا ابراهیمی