نوازش

عیب می تراشیم و تندیس عیوب دیگران را بت می کنیم برای ستایش رسوایی تا خود را تطهیر کنیم برای آنی !آمال ما ملال است ای رهگذر بارقه ای در این مغاک هستی نیست . تشنه ی رعشگی ها بی پایانیم. در سوال ها بی پایان جوابمان چرا کردن است و بی تکلف تکلیف مان را اهلی شدن می دانیم وقتی اهل شدیم جلود مطهر قربانی شدنمان را جشن می گیرن و تکه های روحمان را نوشخوار میکنند ! درندگی غریزه ای شریف تر است که نوازش نمی فهمد و پایدار است نوازش خاص اهلیون است که نوازشگری را عرفانی شیرین می بینند .....